Η ιστορία μιας καθυστέρησης

Ένας ασήμαντος χαρακτήρας, ένας φονιάς, στον Ριχάρδο τον Γ’ του Σέξπιρ το λέει πολύ απλά και κατανοητά: «Μην ανησυχείς, άρχοντα μου, δεν θα μιλήσουμε πολύ. Αυτοί που μιλούν δεν πράττουν, να είσαι βέβαιος. Εμείς θα χρησιμοποιήσουμε τα χέρια μας και όχι τις γλώσσες μας».

Τα πολλά λόγια συνοδεύονται από πολλές και μεγάλες καθυστερήσεις. Καθυστέρηση στην 6^η δόση, καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων από την Ευρώπη, καθυστέρηση στην επανεκκίνηση της οικονομίας, καθυστέρηση στις πτήσεις, καθυστέρηση στην εφαρμογή μέτρων και μεταρρυθμίσεων που θα μας βγάλουν από την κρίση. Ειδικά η τελευταία έχει καθυστερήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η τρόικα βλέπει να καθυστερεί η τήρηση των συμφωνηθέντων με την κυβέρνηση. Και πώς να προχωρήσουν; Όταν καθυστέρησε ο πολιτικός κόσμος να λάβει πρώτος τα αναγκαία μέτρα για να αποτρέψει τη γιγάντωση των χρεών, να περιορίσει τη σπατάλη και να εκμηδενίσει τη φοροδιαφυγή. Η καθυστέρηση έχει αποβεί μοιραία. Αντιθέτως, η ίδρυση δημόσιων οργανισμών χωρίς αντικείμενο, η παροχή εκατοντάδων επιδομάτων πριν από τις εκλογές και η ανοχή σε φαινόμενα διαφθοράς και ανομίας των σύγχρονων κροίσων που χρηματοδοτούν το πολιτικό σύστημα γινόταν χωρίς μεγάλες καθυστερήσεις. Η πλειονότητα των πολιτικών καθυστέρησε να αποδεχτεί το ρόλο της ενώπιον των πολιτών. Έμεινε στις χειραψίες, στα εγκαίνια, στα χρήματα της Ευρώπης και στη βεβαιότητα ότι κάποιος άλλος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. 

 «Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό», έλεγε ο Αβραάμ Λίνκον στις αρχές του 20^ου αιώνα. Δυστυχώς όμως, λίγοι τον θυμούνται. Δεν είναι μόνο ότι ωρίμασε η κοινωνία, αλλά και οι μάγοι στέρεψαν από κόλπα. Οι συνδικαλιστές και οι εργατοπατέρες δεν μπορούν να υποσχεθούν τίποτα παραπάνω από μια απεργία που θα παραλύσει τη χώρα και θα καταφέρει ακόμη ένα πλήγμα στην εικόνα της. Το παλιό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να βγάλει κι άλλους λαγούς από το καπέλο του, πρέπει να αλλάξει νοοτροπία και πρακτικές. Όσοι δεν το αντέχουν θα φύγουν και κανείς δεν θα τους θυμάται την επόμενη μέρα. Όσοι μείνουν όμως θα πρέπει να αποδείξουν την αξία τους.  Όπως λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι, «don’t just talk the talk, you gotta walk the walk». 

Συντακτική Ομάδα Τ.F. 

Με την πέτρα στο χέρι

Παραμονή της 76^ης Διεθνούς  Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς, συνδικάτα και σωματεία, σύλλογοι, δημόσιο και ιδιώτες προετοιμάζονται για το ετήσιο «bras de faire» τους. Πολιτικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι, ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί μαϊντανοί ετοιμάζονται (ξύστρες, μολύβια, χαρτιά, γαργάρες, μαθήματα ορθοφωνίας και πολλές φορές δυσλεξίας) για να σχολιάσουν. Άλλοι για να δώσουν ένα ακόμα χτύπημα σε μία αμήχανη Κυβέρνηση κι άλλοι για να την κανακέψουν για την υπεύθυνη στάση της. Τα δελτία Τύπου της Ε.Α. είναι ήδη έτοιμα.

«Πάμε πόλεμο;»  Προσωπικά, έχω μία πιο ριζοσπαστική (έτσι όπως έχουν εξελιχτεί τα πράγματα) πρόταση: Να μην πάμε. Κι εξηγούμαι:

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των πολιτών που, δικαιολογημένα, διαμαρτύρονται και σε πολλές περιπτώσεις αντιστέκονται, για τη σημερινή κατάσταση, είναι ότι ο πολιτικός κόσμος έχει καπηλευτεί τη δημόσια περιουσία, δηλαδή τον κόπο του. «Να τα γυρίσουν πίσω ή τουλάχιστον να δούμε κάποιον να τιμωρείται γι' αυτά που έκλεψε».  Μ’ άλλα λόγια... ΟΝΕΙΡΟΦΑΝΤΑΣΙΕΣ! Καλώς ή κακώς (κακώς θεωρώ), αυτό ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΞΕΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟ. Μας τα πήρανε, αυτό ήταν. Όπως πολύ γραφικά θα το έλεγε ένας φίλος μου, «φάγαμε τόνγκα». Πιστεύει κανείς ότι στον καταθετικό  λογαριασμό του τάδε πρώην Υπουργού ή βουλευτή θα βρείτε τα.... απωλεσθέντα; Έστω κι αν ο λογαριασμός είναι στο εξωτερικό; ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΟΥΜΕ;

Και τώρα;  Τι θα έκανε ο καθένας από εμάς, προσωπικά,  αν του συνέβαινε αυτό; Πόσες φορές θα έβγαινε στους δρόμους, θα πήγαινε στους δικηγόρους, θα κατέθετε αγωγές; Πόσο καιρό θα κλαιγόμασταν, θα σπαταλούσαμε πριν συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να εργαστούμε πιο σκληρά, πιο αποδοτικά από ποτέ; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τα παρατήσουμε.  Όσο παραμένουμε σε αυτήν τη λογική, καθυστερούμε, κωλυσιεργούμε επικίνδυνα. Δε λέω ότι πρέπει να παραιτηθούμε των δικαιωμάτων μας είτε ως Κοινωνία, είτε ως άτομα. Χρειάζονται όμως θυσίες. Σε όλα τα επίπεδα. Το έκαναν οι προηγούμενες γενιές. Οι ίδιες που μας κακόμαθαν τόσο ώστε να μην καταλαβαίνουμε ποιο είναι το ίδιο μας το καλό.

Με μία, σχεδόν διεστραμμένη, σίγουρα ραγιάδικη, νοοτροπία,  μάθαμε να επιρρίπτουμε ευθύνες σε όποιον είναι σε αξίωμα. Αστυνομικοί, δημόσιο υπάλληλο, επιχειρηματία, πολιτικό. Φθονούμε όποιον βγάζει λεφτά, όποιον αμοίβεται, όποιον προσπαθεί και κυρίως καταφέρνει, να καλυτερεύσει τη ζωή του. Κι ευτυχώς βρήκαμε την ρίζα του κακού. Οι πολιτικοί. Αυτά τα...."μιάσματα" της Κοινωνίας που εμείς οι ίδιοι εκλέξαμε!!! Ξεχνάμε τις βασικές αρχές Δημοκρατίας ότι ο κάθε πολίτης μπορεί βάζει υποψηφιότητα και να κρίνεται. Εδώ ξεκινάνε τα οξύμωρα, τα παράδοξα! Τον ψηφίζουμε, αλλά μετά τον απαξιώνουμε. Φυσιολογικό, αφού  η πλειονότητα των Ελλήνων δεν ξέρει τι ψηφίζει! Ποιον ψηφίζει. Γιατί τον ψηφίζει. Λογικό είναι, λοιπόν, μετά τις εκλογές να ακούγεται ότι οι πολιτικοί τους κορόϊδεψαν. Παράλληλα, κανείς δεν αναγνωρίζει το αποτέλεσμα, ή θεωρεί ότι έχει προκύψει από πλάνη. Με αυτή την, εξαιρετική κατά τα άλλα, νοοτροπία, εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Δεν ακούμε ποτέ τον διπλανό μας, δεν συζητάμε, δεν ενημερωνόμαστε και φυσικά, δεν αποδεχόμαστε οτιδήποτε είναι διαφορετικό από εμάς. ΔΕΝ, ΔΕΝ, ΔΕΝ.... αυτό είμαστε.

Στο σημείο που θα στρέψουμε την άρνηση σε κατάφαση, ίσως να αποκτήσουμε παρόν και να αρχίσουμε να αποκτάμε μέλλον. 

Απόστολος Λεμονίδης

Σε λάθος δρόμο...

Τελικά είναι τέχνη να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Χρειάζεται ένα εξαιρετικό επίπεδο χοντροπετσιάς και θράσους για να το κάνεις. Με εκπλήσσει, πολλές φορές μου προκαλεί θαυμασμό, η ευκολία που το κάνουν αυτοί που μπορούν. Δεν ξέρω από που προέρχεται. Αν είναι έμφυτο, αν είναι επίκτητο, αν υπάρχουν ειδικές σχολές, κουλτούρες, υποκουλτούρες, που εκτρέφουν στρατιές ολόκληρες, τέτοιων «συναθρώπων» μας. Γεγονός είναι, ότι αυτή η νοοτροπία έχει διαποτίσει σημαντικό κομμάτι της Κοινωνίας. Με μπροστάρηδες, μέντορες και ηγέτες, ανθρώπους που ποτέ δεν αντιπροσώπευσαν, ούτε καν εκφράσανε ιδανικά στη ζωή τους και πιστούς ακόλουθους όποιον είναι αρκετά κακομαθημένος από το σπίτι του και τον κοινωνικό του περίγυρο για να αισθάνεται αδικημένος από την «...άπονη την Κοινωνία». Αυτό το... γκρουπούσκουλο (εξαιρετική έκφραση δανεισμένη από φίλο και συνεργάτη), ευαγγελίζεται τη Δημοκρατία ενώ την υποσκάπτει σε κάθε ευκαιρία, ζητάει την αλήθεια ενώ επιλέγει να ζει μέσα στο ψέμα, δέχεται οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία μόνο όταν απ’αυτήν βγαίνει πλειοψηφών, απαξιώνει θεσμούς όταν βολεύει, προπαγανδίζει με χυδαιότητα και με αξιωματικές αντιλήψεις που προκύπτουν από ένα ασαφές status quo, σπιλώνει υπολήψεις και κυρίως, έχει γνώμη επί παντός επιστητού. Μισεί το καινούργιο, απεχθάνεται το νέο και δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάτι θα γίνει χωρίς τη δική του γνώση και έγκριση. Όταν είναι σε μειοψηφία ασφυκτιά, όταν πρέπει να πείσει τον διπλανό του, χάνει τα λόγια του. Βασικά, θρασύδειλοι, κουτσαβάκηδες, ψευτόμαγκες και ραδιούργους πιστεύουν ότι η επιβολή της απόψεώς τους είναι ο μαναδικός τρόπος αποτελμάτωσης μίας κατάστασης.  Τιμητές των πάντων και κυρίως των....αυλικών τους.

Ωραία, λοιπόν. Τους «έλουσα», αν και θεωρώ ότι «απλά καταγράφω την πραγματικότητα». Τέτοιους ανθρώπους, είναι σίγουρο, έχουμε όλοι συναντήσει και συναναστραφεί. Σε ποιον μπορεί να αναφέρομαι; Έχει σημασία; Αμφισβητεί κανείς την ύπαρξή τους; Δε νομίζω.

Μέχρι εδώ το θέμα μας αφορά, αλλά δεν μας αγγίζει. Οπότε, κουνάμε στοϊκά το κεφάλι και συμφωνούμε.

Ας βάλουμε, λοιπόν άλλη μία, απολύτως υπαρκτή, παράμετρο: Πως θα σας φαινόταν, αν το προαναφερθέν γκρουπούσκουλο εκπαίδευε και κυρίως, ψυχ – αγωγούσε (η παύλα μόνο τυχαία δεν είναι) τα παιδιά σας, τα ανήψια σας ή τα παιδιά ενός φίλου ή γνωστού σας, αψηφώντας βασικούς κανόνες κοινωνικής συνοχής; Είτε ανήλικα, είτε ενήλικα. Παρόμοιες τακτικές χρησιμοποιούνται, απολύτως πετυχημένα, σε πολλές υπό-ανάπτυξη χώρες για... προσηλυτισμό. Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Δεν είναι οικονομικό. Είναι κοινωνικό.

Έτσι λοιπόν, η αμφισβήτηση θεσμών και αξιών, η άκρατη και χωρίς βάσεις αμφισβήτηση των πάντων, η άρνηση συνεργασίας είναι αυτή που δικαιολογεί τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Όταν κάποιοι  καταφέρνουν αντί να προάγουν αγάπη, να προάγουν αντιπαλότητα και μίσος. Όταν πορώνουν και αψηφούν ότι πρέπει να ψυχαγωγήσουν. Όταν διαβάλλουν και συκοφαντούν. Όταν, λοιπόν, η πρώτη επαφή του παιδιού με την Κοινωνία, ή μία μικρογραφία της, γίνεται υπό αυτές τις συνθήκες, ποια η προοπτική το παιδί να εξελιχθεί ομαλά; Και ποιο το μέλλον μας ως Κοινωνία;

Αυτά καλούνται να σκεφτούν και να απαντήσουν όλοι εκείνοι που βλέπουν Οργανισμούς κοινής αποδοχής (ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι), ως στίβο προσωπικής προβολής. Και όσο αυτό συνεχίζει, δυστυχώς κύριοι, τόσο η Κοινωνία όσο και ο ίδιος ο Οργανισμός δεν θα εκπληρώνει τους σκοπούς του. Τόσο θα ζούμε το αδιέξοδο που έχει προέρθει από αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία που καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό.

Θα πρότεινα όμως, προσοχή! Γιατί ότι σπέρνει ο καθένας μας....αυτό θα θερίσει... ή θα ΤΟΝ θερίσει.  

Απόστολος Λεμονίδης

Επικοινωνιακό παράδοξο

Έχουν περάσει σχεδόν τρεις βδομάδες από τις δημοτικές εκλογές και η συζήτηση για τα αίτια της ήττας του Κώστα Γκιουλέκα και της παράταξης του, «Ομάδα Δημιουργίας», αποφεύγεται επιμελώς. Τελικά, έχασε ο κ. Γκιουλέκας ή κέρδισε ο κ. Μπουτάρης; Η απλοϊκότητα της ερώτησης δημιουργεί από μόνη της απλοϊκές απαντήσεις, στηριζόμενες στην προσωπική ιδεολογία του καθενός. Όσο αυτό συμβαίνει, είναι αδύνατο να υπάρξει αποτίμηση εκλογικού αποτελέσματος και για την παράταξη που έχασε τις δημοτικές εκλογές, αλλά και γι' αυτήν που τις κέρδισε.

Οι εκλογές δείχνουν την αξία της επικοινωνίας

... και η διοίκηση την αξία του πολιτικού. Από την πρόσφατη προεκλογική διαδικασία επαληθεύτηκε στο ακέραιο η μεγάλη αξία της προσεκτικά σχεδιασμένης επικοινωνίας για την επιτυχία του εκλογικού στόχου.

Η Think First είχε αναλάβει την υποστήριξη υποψηφίων και συνδυασμών που κάλυπταν σχεδόν το σύνολο των πιθανών αναγκών και των συνακόλουθων στρατηγικών: αστικός / περιφερειακός δήμος, πρώτη / δεύτερη Κυριακή, πολύπειρος δήμαρχος-πολιτικός / νεοεισερχόμενος στην πολιτική, στήριξη κόμματος / ανεξάρτητη υποψηφιότητα, πλήρης συνδυασμός / υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Το αποτέλεσμα που μετρήθηκε στην κάλπη δικαιολογεί τον ενθουσιασμό της ομάδας μας και των εκλεγμένων της αυτοδιοίκησης, θα παρέμενε όμως έρμαιο των ρηχών και ελάχιστα πολιτικών δημοσιογραφικών σχολίων χωρίς μια καταρχήν αναλυτική προσέγγιση. Για λόγους εμπιστευτικότητας θα αποφύγουμε την αναφορά σε πρόσωπα και τόπους.

Apolitic πολιτική

Μπήκαμε στην τελική ευθεία της προεκλογικής περιόδου. Διαβάζω, σχεδόν καθημερινά, μανιφέστα, απόψεις, κείμενα, άρθρα υποψηφίων και τις περισσότερες φορές έρχομαι σε αμηχανία. Εκτός από περιπτώσεις που προκαλούν γέλιο ή θλίψη. Θλίψη για το πολιτικό επίπεδο των υποψηφίων, το επίπεδο της πόλης. Αλλά σ' αυτό θα επανέλθω αργότερα.

Μου κάνει εντύπωση η προσπάθεια αποποίησης της πολιτικής ταυτότητας των επικεφαλής των συνδυασμών. Σχεδόν στο σύνολο του πολεοδομικού συγκροτήματος. ΤΩΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ επαναλαμβάνω, δεδομένου ότι οι υποψήφιοι δημοτικοί και άλλοι σύμβουλοι αντλούν ψήφους από συγκεκριμένες, κομματικές, δεξαμενές. Και ενώ η κοινωνία είναι διψασμένη να ακούσει κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό, κάτι που θα δώσει προοπτική και, κυρίως, ΝΟΗΜΑ, στην ψήφο τους, οι υποψήφιοι, στο σύνολο τους, επιδίδονται σε ένα σχεδόν εκνευριστικό αναμάσημα γενικοτήτων με σάλτσες λαϊκισμού.

Απαξίωση

Προπηλακισμοί πολιτικών, γιαουρτώματα, λαϊκά δικαστήρια... όλα συνεπικουρούμενα από ένα «σύστημα» το οποίο, όλως τυχαίως, είναι ο ηθικός αυτουργός.

Από τους αρχιερείς της διαπλοκής, περάσαμε πλέον, στους Πατριάρχες της Κάθαρσης... Ποιας Κάθαρσης όμως;

Το κοινωνικό-πολιτικό σκηνικό θυμίζει Μεσαίωνα. Έχουμε δαιμονοποιήσει τα πάντα που έχουν σχέση με την πολιτική ζωή της Χώρας, γεγονός που αποτελεί παράδεισο για τα ΜΜΕ. Παράδεισο λαϊκισμού, χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού. Εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα επιδίδονται σε ένα κυνήγι «μαγισσών» με απρόβλεπτες προεκτάσεις.