Επικοινωνιακό παράδοξο

Έχουν περάσει σχεδόν τρεις βδομάδες από τις δημοτικές εκλογές και η συζήτηση για τα αίτια της ήττας του Κώστα Γκιουλέκα και της παράταξης του, «Ομάδα Δημιουργίας», αποφεύγεται επιμελώς. Τελικά, έχασε ο κ. Γκιουλέκας ή κέρδισε ο κ. Μπουτάρης; Η απλοϊκότητα της ερώτησης δημιουργεί από μόνη της απλοϊκές απαντήσεις, στηριζόμενες στην προσωπική ιδεολογία του καθενός. Όσο αυτό συμβαίνει, είναι αδύνατο να υπάρξει αποτίμηση εκλογικού αποτελέσματος και για την παράταξη που έχασε τις δημοτικές εκλογές, αλλά και γι' αυτήν που τις κέρδισε.

Οι εκλογές δείχνουν την αξία της επικοινωνίας

... και η διοίκηση την αξία του πολιτικού. Από την πρόσφατη προεκλογική διαδικασία επαληθεύτηκε στο ακέραιο η μεγάλη αξία της προσεκτικά σχεδιασμένης επικοινωνίας για την επιτυχία του εκλογικού στόχου.

Η Think First είχε αναλάβει την υποστήριξη υποψηφίων και συνδυασμών που κάλυπταν σχεδόν το σύνολο των πιθανών αναγκών και των συνακόλουθων στρατηγικών: αστικός / περιφερειακός δήμος, πρώτη / δεύτερη Κυριακή, πολύπειρος δήμαρχος-πολιτικός / νεοεισερχόμενος στην πολιτική, στήριξη κόμματος / ανεξάρτητη υποψηφιότητα, πλήρης συνδυασμός / υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Το αποτέλεσμα που μετρήθηκε στην κάλπη δικαιολογεί τον ενθουσιασμό της ομάδας μας και των εκλεγμένων της αυτοδιοίκησης, θα παρέμενε όμως έρμαιο των ρηχών και ελάχιστα πολιτικών δημοσιογραφικών σχολίων χωρίς μια καταρχήν αναλυτική προσέγγιση. Για λόγους εμπιστευτικότητας θα αποφύγουμε την αναφορά σε πρόσωπα και τόπους.

Apolitic πολιτική

Μπήκαμε στην τελική ευθεία της προεκλογικής περιόδου. Διαβάζω, σχεδόν καθημερινά, μανιφέστα, απόψεις, κείμενα, άρθρα υποψηφίων και τις περισσότερες φορές έρχομαι σε αμηχανία. Εκτός από περιπτώσεις που προκαλούν γέλιο ή θλίψη. Θλίψη για το πολιτικό επίπεδο των υποψηφίων, το επίπεδο της πόλης. Αλλά σ' αυτό θα επανέλθω αργότερα.

Μου κάνει εντύπωση η προσπάθεια αποποίησης της πολιτικής ταυτότητας των επικεφαλής των συνδυασμών. Σχεδόν στο σύνολο του πολεοδομικού συγκροτήματος. ΤΩΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ επαναλαμβάνω, δεδομένου ότι οι υποψήφιοι δημοτικοί και άλλοι σύμβουλοι αντλούν ψήφους από συγκεκριμένες, κομματικές, δεξαμενές. Και ενώ η κοινωνία είναι διψασμένη να ακούσει κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό, κάτι που θα δώσει προοπτική και, κυρίως, ΝΟΗΜΑ, στην ψήφο τους, οι υποψήφιοι, στο σύνολο τους, επιδίδονται σε ένα σχεδόν εκνευριστικό αναμάσημα γενικοτήτων με σάλτσες λαϊκισμού.

Απαξίωση

Προπηλακισμοί πολιτικών, γιαουρτώματα, λαϊκά δικαστήρια... όλα συνεπικουρούμενα από ένα «σύστημα» το οποίο, όλως τυχαίως, είναι ο ηθικός αυτουργός.

Από τους αρχιερείς της διαπλοκής, περάσαμε πλέον, στους Πατριάρχες της Κάθαρσης... Ποιας Κάθαρσης όμως;

Το κοινωνικό-πολιτικό σκηνικό θυμίζει Μεσαίωνα. Έχουμε δαιμονοποιήσει τα πάντα που έχουν σχέση με την πολιτική ζωή της Χώρας, γεγονός που αποτελεί παράδεισο για τα ΜΜΕ. Παράδεισο λαϊκισμού, χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού. Εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα επιδίδονται σε ένα κυνήγι «μαγισσών» με απρόβλεπτες προεκτάσεις. 

Φοβού τον 14ο!

Ξαναχτύπησε ο έγκριτος πολιτικός αναλυτής-επικοινωνιολόγος του “Non-Paper”. Απίθανος, γαργαλιστικός. Τι προτείνει;
Μα, το «προφανές»: Να σταματήσουμε τη Διοικητική Μεταρρύθμιση, αξίας 5 δισ. ευρώ, για χάρη του 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων. Και ως υπερασπιστική γραμμή προτάσσει το γεγονός ότι «ο λεγόμενος Β’ βαθμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης ξεκίνησε το 1843 και υλοποιήθηκε με τη μορφή της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης που ξέρουμε μόλις από το 1994». Μ’άλλα λόγια, να μη γίνει εξορθολογισμός των υπηρεσιών, να παραμείνουν οι Δήμοι τελευταίοι πανευρωπαϊκά στην εξυπηρέτηση πολιτών και φυσικά, να απωλέσουν άλλη μία ευκαιρία αναπτυξιακής πορείας. 
Και όλα αυτά για αποδοθεί ο 14ος μισθός ενός εκατομμυρίου (!!!) Δημοσίων Υπαλλήλων. Για πόσα χρόνια; Ένα; Δύο; Και μετά τι άλλο θα πρέπει να θυσιάσει η εκάστοτε Κυβέρνηση; Μήπως το ΕΣΠΑ;

Αυτοί που δε φταίνε

“Όλα είναι κανονισμένα, τα 'χουν τακτοποιήσει οι μεγάλοι, η κρίση είναι ένα στημένο παιχνίδι για την ανακατανομή του πλούτου και θα το πληρώσουν πάλι αυτοί που δε φταίνε”. Κάπως έτσι εξηγείται από τους περισσότερους συντοπίτες μας το νεοελληνικό άγος της προπτωχευτικής περιόδου.
Για τους βλαμμένους, που πιστεύουν ότι το τσουνάμι της Ινδονησίας προκλήθηκε από υποθαλάσσια πυρηνική έκρηξη των Αμερικάνων με σκοπό την εξόντωση των οικονομιών του Ινδικού, δεν έχω, δυστυχώς, ούτε εξήγηση ούτε θεραπεία. Για τους υπόλοιπους όμως θα κάνω μερικές υπενθυμίσεις.

"Kalimera"

“Kalimera” Aυτό είναι η Ελλάδα ως τουριστικός προορισμός. Μια καλή μέρα. Έτσι λέει το υπουργείο.
Τέτοια μέρα δεν ξημερώνει ούτε στις δαλματικές ακτές, ούτε στα μικρασιατικά παράλια ή στα άλλα μεσογειακά θέρετρα, πουθενά αλλού στον κόσμο. Μόνο στην Ελλάδα. Είμαστε ειδικοί στην Καλημέρα. Καλημέρα λέει και μια από τις εμπορικές μας τράπεζες, Καλημέρα λέει και το πρωϊνό τηλεοπτικό κουτσομπολιό.

Αδικαιολόγητος πλουτισμός

"Είναι ανήθικη η φορολόγηση των αποζημιώσεων..." Αναρωτιέμαι αν αυτός που το σκέφτηκε στην κυβέρνηση έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του… Την ώρα που ο άνθρωπος χάνει τη δουλειά του, που δεν έχει να βάλει κάπου το κεφάλι του, που δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον, να έρχεται η κυβέρνηση να τον φορολογήσει…δεν ξέρω γιατί το συζητάμε...” Έξαλλος ο εκ δεξιών πρύτανης των δημοσιογράφων-αναλυτών σε μεγάλο ελληνικό κανάλι απορρίπτει το φορολογικό μέτρο της κυβέρνησης για τις αποζημιώσεις πάνω από 60.000 ευρώ.
Έχει, αλήθεια, ο ίδιος δουλέψει ποτέ στη ζωή του; Ρώτησε, μήπως, άλλους που δουλεύουν; Γνωρίζει ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής επιχείρησης στον καιρό της ύφεσης είναι το τεράστιο κόστος της απομάκρυνσης των στελεχών που στρογγυλοκάθονται άπρακτα και γαλήνια πάνω στο ιερό δικαίωμα του αδικαιολόγητου πλουτισμού δια της αργομισθίας και της αποζημίωσης;
Αναρωτήθηκε ο δημεγέρτης, λογοκόπος σχολιαστής πόσες απολύσεις εργαζομένων στην βιομηχανική παραγωγή αντιστοιχούν ως κόστος σε μόλις μια απόλυση διευθυντικού στελέχους;
Μπορεί να μη ρώτησε, είναι πάντως σίγουρο ότι σκέφτηκε. Τον εαυτό του.


Χρήστος Χέλμης

2010! Από τους στόχους της Λισσαβώνας στη σημερινή ευρωπαϊκή αμηχανία για το 2020.

"Σε δέκα χρόνια, η Ευρώπη θα είναι η πιο δυναμική και ανταγωνιστική οικονομία του κόσμου, θα στηρίζεται στη γνώση, την αειφορία, την κοινωνική συνοχή και το σεβασμό στο περιβάλλον”. Έτσι προσδιορίστηκε το μέλλον της Ευρώπης από τους ηγέτες της στη σύνοδο της Λισσαβώνας, το 2000. Εκείνο το μέλλον δεν έγινε πραγματικότητα. Λιγότερο από το 10% των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων είναι υψηλής τεχνολογίας. Λιγότερο από το ένα τρίτο των νέων πολιτών έχουν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Υστερούμε στην έρευνα. Δουλεύουμε λιγότερο. Κοστίζουμε περισσότερο. Παχαίνουμε τις κυβερνήσεις και τους εκπροσώπους μας. Και δε βλέπουμε την ώρα να συνταξιοδοτηθούμε, τύποις και ουσία, για να απολαύσουμε τις ίδιες σχεδόν αποδοχές στα επόμενα είκοσι χρόνια του προσδόκιμου της πολυτελούς ζωής μας. Αληθινοί Ευρωπαίοι!

Ως Ευρωπαίοι, εμείς οι Έλληνες είμαστε σε γενικές γραμμές συμβατοί. Για ιστορικούς λόγους, δεξιούς και αριστερούς, είμαστε πιο ανίσχυροι, λιγότερο καλλιεργημένοι και γι αυτό ξεχωρίζουμε -ξοδεύουμε περισσότερα απ’όσα αξίζουν αυτά που παράγουμε και πρωτεύουμε στο ρυθμό ανανέωσης των κινητών μας τηλεφώνων, στην τηλεθέαση, τους δημόσιους υπαλλήλους, το κουτσομπολιό, τη φοροδιαφυγή και τον άκομψο τρόπο που καλύπτουμε τις ατασθαλίες μας. Αλλά αξίζει να θυμόμαστε ότι για να φτάσουμε τα επίπεδα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας έχουμε ακόμα δρόμο. Η τρέχουσα κρίση, εκτός από την ευκαιρία να δούμε και να διορθώσουμε τα χάλια μας, μπορεί και να μας δώσει μια πιο καθαρή εικόνα των εταίρων μας στην ήπειρο. Για να την αποφύγουμε. Κι εμείς κι αυτοί.


Χρήστος Χέλμης

Η ταχύτερη ίδρυση των εταιριών ως πανάκεια της επιχειρηματικότητας

Τρεις τουλάχιστον ελληνικές κυβερνήσεις την τελευταία δεκαετία εξάγγειλαν τη μείωση του χρόνου έναρξης-ίδρυσης εταιριών ως μέτρο ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας. Από μήνες σε εβδομάδες κι από εβδομάδες σε μέρες ―με το ρυθμό αυτό, σε λίγο, το να ιδρύσεις μια εταιρία θα γίνεται αυτόματα, όπως σε μια μορφή διαζυγίου!

"μια εικόνα, χίλιες λέξεις"

Πρόκειται για κινέζικη ρήση που αναμασούν με αυτοθαυμασμό για την εμβρίθειά τους οι δημοσιογράφοι, οι διαφημιστές, οι πολιτικοί σύμβουλοι και άλλοι οπίνιον μέηκερς στην Ελλάδα την τελευταία δεκαπενταετία. Το πόσο κινέζικη είναι ελέγχεται, όπως ελέγχονται και πολλές άλλες βαρύγδουπες κονσερβαρισμένες “σοφίες”. Το πόσο ισχύει -αυτό πράγματι είναι ερώτημα που αξίζει. Ας τη βασανίσουμε λίγο. Και πρώτα, ας δοκιμάσουμε να την αντιστρέψουμε.

“Θα πρέπει να πληρώνουμε και λογιστή!”

Οι οδηγοί ταξί, οι διανομείς πετρελαίου θέρμανσης, οι πρατηριούχοι καυσίμων, οι πωλητές στις λαϊκές αγορές και,όπως φαίνεται από τη βροχή των δηλώσεων δυσανεξίας, οι περισσότεροι έλληνες χρειάζονται λογιστή για τη συμπλήρωση της φορολογικής τους δήλωσης, την έκδοση ή την καταχώρηση παραστατικών πωλήσεων και αγορών, ακόμα και για την απλή συγκέντρωση των αποδείξεων πληρωμής.
Στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι ενήλικοι πολίτες, απόφοιτοι της βασικής εκπαίδευσης και του λυκείου και απόλυτα πεισμένοι ότι δικαιούνται το υψηλό βιοτικό επίπεδο των ευρωπαίων εταίρων τους. Tί δεν πήγε καλά στην εκπαίδευσή τους; Ποιός τους κακόμαθε; Tί θα ετοιμάσουμε για τους επόμενους;
Καμιά καλή ιδέα από το υπουργείο Παιδείας;


Χρήστος Χέλμης

Ανασύνταξη

“Ξέρεις, χθές πήρα και το επίδομα αδείας, ακούς Χρήστο, είκοσι χρόνια συνταξιούχος πήρα επίδομα αδείας!!!”
Με γέλιο πικρό και λίγο αμήχανο αυτός ο εναργής ογδοντατετράχρονος έβαλε σε λίγα λόγια την οξύτερη κριτική στο ελληνικό πολιτικό ψέμμα, που άκουσα από τότε που συζητάμε την κρίση μας.
Ο ίδιος υπολόγισε ότι στα χρόνια της σύνταξής του έχει εισπράξει περισσότερα από όσα πληρώθηκε ως εργαζόμενος τραπεζικός επί τριάντα πέντε χρόνια.
Παρά το μεγάλο ύψος της μηνιαίας σύνταξης που δικαιούται αλλά αξιοποιεί όλο και πιο δύσκολα, ο υγιής, σεμνός και ολιγαρκής αυτός ασπρομάλλης συνεχίζει να εισπράττει και μέρος της σύνταξης της συγχωρεμένης συζύγου του. Του ευχόμαστε μακροημέρευση και πνεύμα ζωηρό – με το ελληνικό, ασφαλιστικό ζήτημα τί θα γίνει;


Χρήστος Χέλμης

μικρά και ενδεικτικά, Vol2

”Δύο χρόνια παραπάνω στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης σημαίνουν μόλις το 0,7% του ελληνικού ελλείμματος ή αλλιώς 800 εκ. Ευρώ” Με αυτά τα ραδιοφωνικά λόγια ο εμβριθής εκπρόσωπος των εργαζομένων δίδαξε χιλιάδες έλληνες ότι τα λίγα δεν πειράζουν. Μια ποσοστιαία μονάδα θα μας σώσει από την καταστροφή; Ένα επιδοματάκι; Μια παραπανήσια αναπηρική σύνταξη;
Αυτή η σύγχρονη οικονομική σοφία των λίγων μου θύμισε την ηλιθιότητα των αντιδράσεων για τις μεγάλες τουριστικές μονάδες τη δεκαετία του ‘80. Στο Καμάρι του νησιού, οι κάτοικοι κοιτούσαν με μισό μάτι το μεγάλο αλλά κομψό αρχιτεκτόνημα του κλαμπ Μεντιτερανέ γιατί δεν άφηνε λεφτά στον τόπο και πείραζε την αισθητική τους. Στην άκρη του όμορφου, αμμουδερού κόλπου, πνιγμένο στα δένδρα, χαμηλότονο και πολιτισμένο, το ξενοδοχείο δεν ακουγόταν, δεν ενοχλούσε. Μόνο δουλειές έδινε και μάζευε συνάλλαγμα. Τριάντα χρόνια μετά, στη χώρα των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, το ελληνικό καμάρι έχει γεμίσει με εκατοντάδες ενοικιαζόμενα παραπήγματα, μίνι μάρκετς, άθλιες φωτεινές επιγραφές και θόρυβο. Η παραλία καταπατήθηκε από δημοτικό δρόμο για την διευκόλυνση των μετακινήσεων προς το τίποτε. Η μόνη ανάπαυλα στην ασχήμια της μικρής κλίμακας και της ατομικής αυθαιρεσίας είναι η κατάφυτη γωνιά του μεγάλου ξενοδοχείου. Ο καπιταλισμός νικήθηκε στην Κω. Καμαρώνετε τώρα, ω εσείς, εμβριθέστατοι και λαοφιλείς αστέρες;


Χρήστος Χέλμης

μικρά και ενδεικτικά, Vol1

“Δεν έχουμε να φάμε, καταλαβαίνετε, πεινάμε, δεν έχουμε εισόδημα!” Τα λόγια ανήκουν σε μαχητικό σαραντάρη αγρότη, απευθύνονται στο μικρόφωνο μεγάλου καναλιού και υπομνηματίζουν την εικόνα σύγχρονων αγροτικών μηχανημάτων που παρακωλύουν τη συγκοινωνία κοντά στα σύνορα της χώρας. Στο μέτωπό του δε διακρίνω τα ίχνη της δουλειάς στην ύπαιθρο αλλά ένα προχωρημένο πρόγραμμα εμφύτευσης μαλλιών που κοστίζει όσο το φαγητό του για ένα ολόκληρο χρόνο. Το ξέρετε ότι η Ελλάδα μας έχει το πανευρωπαϊκό ρεκόρ στις εμφυτεύσεις τριχών; Δεν θα ήταν καλύτερα να έχουμε το ρεκόρ στην τυποποίηση οργανικά καλλιεργημένων τροφίμων; Δεν θα είχε έτσι και ο πένης να τραφεί και το μηχάνημα να αποσβεστεί και η πολιτεία να εισπράξει;


Χρήστος Χέλμης

Δανεικά και Ιδανικά

“ _Παπαδόπουλε, εσύ;!”, “_Κύριε Γυμνασιάρχα!!!” Θυμάστε ίσως την τηλεοπτική διαφήμιση όπου ο γηραιός εκπαιδευτικός εντυπωσιάζεται από το εκλεκτά διακοσμημένο εμπορικό κατάστημα κάποιου που ως όνομα του θυμίζει έναν από τους ασθενέστερους μαθητές του στο σχολείο και απορεί πως ένας τέτοιος σκράπας κατάφερε τέτοια επιτυχία. Από την διήγηση του τηλεοπτικού φιλμ καταλαβαίνουμε ότι είναι πράγματι αυτός ο παληός, κακός μαθητής, που όμως –προσέξτε- με τη βοήθεια του δανείου της διαφημιζόμενης τράπεζας έγινε επιχειρηματίας.
Θα ήθελα να σφίξω το χέρι του δημιουργού αυτής της διαφήμισης γιατί έστω και άθελά του δημιούργησε ένα μνημείο της ελληνικής κακοδαιμονίας της πρώτης δεκαετίας του αιώνα. Χωρίς γενική παιδεία, χωρίς ειδική γνώση, χωρίς επιχειρηματικό σχέδιο (ποιά τράπεζα είχε στελέχη που ήξεραν να αξιολογήσουν ένα business plan πριν χορηγήσουν το ποικιλώνυμο επαγγελματικό δάνειο;), άλλο ένα επιχειρηματικό “πρότυπο” γεννήθηκε μπροστά στα μάτια μας! Είναι η περίοδος των εντυπωσιακών ρυθμών ανάπτυξης, της μείωσης της ανεργίας, της αύξησης του ΑΕΠ από 175 δις το 2004 σε 230 το 2008, της μείωσης της φορολογίας, της οργιαστικής ανάπτυξης της κινητής τηλεφωνίας, των τεράστιων κονδυλίων της κρατικής διαφήμισης, της ευδαιμονίας των λειτουργικά αναλφάβητων… Όλα ιδανικά και όλα δανεικά! Ποιός φταίει; Ο γυμνασιάρχης, η τράπεζα, το φθηνό ευρωπαϊκό χρήμα, η τηλεόραση, το δίκτυο franchising, η διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής ―στην πραγματικότητα, δε χρειάζεται να διαλέξουμε.
Αρκεί να μην αναγορεύουμε τους σκράπες σε πρότυπα.


Χρήστος Χέλμης

Λίγα λόγια για το πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ

Το φετινό Συνέδριο της ΚΕΔΚΕ συγκέντρωσε την πλειοψηφία των Δημάρχων της Επικράτειας. Στο επίκεντρο των παρουσιάσεων αλλά και των συζητήσεων ήταν το Σχέδιο Αναδιάρθρωσης των ΟΤΑ, «Καλλικράτης», που έχει σκοπό να προωθήσει η Κυβέρνηση.
Οι κομματικές γραμμές ήταν σαφείς, με το ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζει, φυσικά, το Σχέδιο και το σύνολο της Αντιπολίτευσης να αντιτίθεται στην υλοποίησή του. Χαρακτηριστικό στοιχείο αποτελεί η παρουσία αρκετών βουλευτών της ΝΔ στους «διαδρόμους» του Συνεδρίου, σε μία προσπάθεια να «λομπάρουν» κατά του προτεινόμενου Σχεδίου.
Η παρουσίαση του Σχεδίου περιορίστηκε σε θεσμικά και διοικητικά θέματα, ενώ δεν τέθηκε το θέμα των γεωγραφικών ορίων. Ως εκ τούτου, αναμένεται να υπάρχει νέο, έκτακτο, Συνέδριο της ΚΕΔΚΕ εντός δύο μηνών, για τα γεωγραφικά και διοικητικά όρια των νέων Δήμων, οι οποίοι υπολογίζεται ότι θα μειωθούν από 1034 σε 370 περίπου.
Ως γενική παρατήρηση πρέπει να σημειωθεί ότι ο στόχος του ΠΑΣΟΚ διαφαίνεται να είναι οι Δημοτικές Εκλογές του 2010 να έχουν κομματικό χαρακτήρα, κεφαλαιοποιώντας κατά αυτόν τον τρόπο το momentum που έχει αυτήν την στιγμή το κυβερνών κόμμα από τις εκλογές του Οκτωβρίου. Και ενώ στην Επαρχία το τοπίο είναι θολό αναφορικά με τις υποψηφιότητες (θα παίξουν σημαντικό ρόλο τα νέα όρια των Δήμων), στα αστικά Κέντρα τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα: Στο Δήμο Αθηναίων, ο Νικήτας Κακλαμάνης θα είναι και πάλι υποψήφιος. Στον Πειραιά εξίσου σίγουρη πρέπει να θεωρείται η υποψηφιότητα Φασούλα, ενώ στη Θεσσαλονίκη εικάζεται, έντονα πλέον, η υποψηφιότητα λαοφιλή βουλευτή, πρώην Υπουργού.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από το Συνέδριο, διά «στόματος» Κακλαμάνη, είναι ότι η ΚΕΔΚΕ εισέρχεται σε διάλογο, θέλοντας, επί της αρχής, να προχωρήσει το Σχέδιο. Ζητάει, δικαίως, αποσαφήνιση του χωροταξικού και, σε μικρότερο βαθμό, του θεσμικού ρόλου των Δήμων.
Και ενώ η παραφιλολογία για τους νέους Δημους δίνει και παίρνει, υπάρχει «άκρα του τάφου σιωπή», αναφορικά με τις 13, αναβαθμισμένες, Περιφέρειες...


Απόστολος Λεμονίδης