Η ταχύτερη ίδρυση των εταιριών ως πανάκεια της επιχειρηματικότητας

Τρεις τουλάχιστον ελληνικές κυβερνήσεις την τελευταία δεκαετία εξάγγειλαν τη μείωση του χρόνου έναρξης-ίδρυσης εταιριών ως μέτρο ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας. Από μήνες σε εβδομάδες κι από εβδομάδες σε μέρες ―με το ρυθμό αυτό, σε λίγο, το να ιδρύσεις μια εταιρία θα γίνεται αυτόματα, όπως σε μια μορφή διαζυγίου!

"μια εικόνα, χίλιες λέξεις"

Πρόκειται για κινέζικη ρήση που αναμασούν με αυτοθαυμασμό για την εμβρίθειά τους οι δημοσιογράφοι, οι διαφημιστές, οι πολιτικοί σύμβουλοι και άλλοι οπίνιον μέηκερς στην Ελλάδα την τελευταία δεκαπενταετία. Το πόσο κινέζικη είναι ελέγχεται, όπως ελέγχονται και πολλές άλλες βαρύγδουπες κονσερβαρισμένες “σοφίες”. Το πόσο ισχύει -αυτό πράγματι είναι ερώτημα που αξίζει. Ας τη βασανίσουμε λίγο. Και πρώτα, ας δοκιμάσουμε να την αντιστρέψουμε.

“Θα πρέπει να πληρώνουμε και λογιστή!”

Οι οδηγοί ταξί, οι διανομείς πετρελαίου θέρμανσης, οι πρατηριούχοι καυσίμων, οι πωλητές στις λαϊκές αγορές και,όπως φαίνεται από τη βροχή των δηλώσεων δυσανεξίας, οι περισσότεροι έλληνες χρειάζονται λογιστή για τη συμπλήρωση της φορολογικής τους δήλωσης, την έκδοση ή την καταχώρηση παραστατικών πωλήσεων και αγορών, ακόμα και για την απλή συγκέντρωση των αποδείξεων πληρωμής.
Στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι ενήλικοι πολίτες, απόφοιτοι της βασικής εκπαίδευσης και του λυκείου και απόλυτα πεισμένοι ότι δικαιούνται το υψηλό βιοτικό επίπεδο των ευρωπαίων εταίρων τους. Tί δεν πήγε καλά στην εκπαίδευσή τους; Ποιός τους κακόμαθε; Tί θα ετοιμάσουμε για τους επόμενους;
Καμιά καλή ιδέα από το υπουργείο Παιδείας;


Χρήστος Χέλμης

Ανασύνταξη

“Ξέρεις, χθές πήρα και το επίδομα αδείας, ακούς Χρήστο, είκοσι χρόνια συνταξιούχος πήρα επίδομα αδείας!!!”
Με γέλιο πικρό και λίγο αμήχανο αυτός ο εναργής ογδοντατετράχρονος έβαλε σε λίγα λόγια την οξύτερη κριτική στο ελληνικό πολιτικό ψέμμα, που άκουσα από τότε που συζητάμε την κρίση μας.
Ο ίδιος υπολόγισε ότι στα χρόνια της σύνταξής του έχει εισπράξει περισσότερα από όσα πληρώθηκε ως εργαζόμενος τραπεζικός επί τριάντα πέντε χρόνια.
Παρά το μεγάλο ύψος της μηνιαίας σύνταξης που δικαιούται αλλά αξιοποιεί όλο και πιο δύσκολα, ο υγιής, σεμνός και ολιγαρκής αυτός ασπρομάλλης συνεχίζει να εισπράττει και μέρος της σύνταξης της συγχωρεμένης συζύγου του. Του ευχόμαστε μακροημέρευση και πνεύμα ζωηρό – με το ελληνικό, ασφαλιστικό ζήτημα τί θα γίνει;


Χρήστος Χέλμης

μικρά και ενδεικτικά, Vol2

”Δύο χρόνια παραπάνω στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης σημαίνουν μόλις το 0,7% του ελληνικού ελλείμματος ή αλλιώς 800 εκ. Ευρώ” Με αυτά τα ραδιοφωνικά λόγια ο εμβριθής εκπρόσωπος των εργαζομένων δίδαξε χιλιάδες έλληνες ότι τα λίγα δεν πειράζουν. Μια ποσοστιαία μονάδα θα μας σώσει από την καταστροφή; Ένα επιδοματάκι; Μια παραπανήσια αναπηρική σύνταξη;
Αυτή η σύγχρονη οικονομική σοφία των λίγων μου θύμισε την ηλιθιότητα των αντιδράσεων για τις μεγάλες τουριστικές μονάδες τη δεκαετία του ‘80. Στο Καμάρι του νησιού, οι κάτοικοι κοιτούσαν με μισό μάτι το μεγάλο αλλά κομψό αρχιτεκτόνημα του κλαμπ Μεντιτερανέ γιατί δεν άφηνε λεφτά στον τόπο και πείραζε την αισθητική τους. Στην άκρη του όμορφου, αμμουδερού κόλπου, πνιγμένο στα δένδρα, χαμηλότονο και πολιτισμένο, το ξενοδοχείο δεν ακουγόταν, δεν ενοχλούσε. Μόνο δουλειές έδινε και μάζευε συνάλλαγμα. Τριάντα χρόνια μετά, στη χώρα των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, το ελληνικό καμάρι έχει γεμίσει με εκατοντάδες ενοικιαζόμενα παραπήγματα, μίνι μάρκετς, άθλιες φωτεινές επιγραφές και θόρυβο. Η παραλία καταπατήθηκε από δημοτικό δρόμο για την διευκόλυνση των μετακινήσεων προς το τίποτε. Η μόνη ανάπαυλα στην ασχήμια της μικρής κλίμακας και της ατομικής αυθαιρεσίας είναι η κατάφυτη γωνιά του μεγάλου ξενοδοχείου. Ο καπιταλισμός νικήθηκε στην Κω. Καμαρώνετε τώρα, ω εσείς, εμβριθέστατοι και λαοφιλείς αστέρες;


Χρήστος Χέλμης

μικρά και ενδεικτικά, Vol1

“Δεν έχουμε να φάμε, καταλαβαίνετε, πεινάμε, δεν έχουμε εισόδημα!” Τα λόγια ανήκουν σε μαχητικό σαραντάρη αγρότη, απευθύνονται στο μικρόφωνο μεγάλου καναλιού και υπομνηματίζουν την εικόνα σύγχρονων αγροτικών μηχανημάτων που παρακωλύουν τη συγκοινωνία κοντά στα σύνορα της χώρας. Στο μέτωπό του δε διακρίνω τα ίχνη της δουλειάς στην ύπαιθρο αλλά ένα προχωρημένο πρόγραμμα εμφύτευσης μαλλιών που κοστίζει όσο το φαγητό του για ένα ολόκληρο χρόνο. Το ξέρετε ότι η Ελλάδα μας έχει το πανευρωπαϊκό ρεκόρ στις εμφυτεύσεις τριχών; Δεν θα ήταν καλύτερα να έχουμε το ρεκόρ στην τυποποίηση οργανικά καλλιεργημένων τροφίμων; Δεν θα είχε έτσι και ο πένης να τραφεί και το μηχάνημα να αποσβεστεί και η πολιτεία να εισπράξει;


Χρήστος Χέλμης