Το σύνθημα ως πολιτικός λόγος

“Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματα των εργαζομένων που κατακτήθηκαν με αίμα και ιδρώτα”.

Ποιός μπορεί να τα βάλει με μια τέτοια συγκέντρωση ιερών νοημάτων; Μαχητική υπεράσπιση, δικαιοσύνη, εργασία, κατάκτηση, θυσία και πόνος, όλα σε μια δυναμική πρόταση, επιτομή της κοινωνικών διεκδικήσεων σήμερα, στην Ελλάδα. Μια πραγματική εικόνα της εποχής και πιθανότατα η φωτογραφία στο μνήμα της.

Η αποδόμηση μιας τέτοιας μεγαλιθικής κατασκευής θα ήταν ιδανικό μάθημα για τους πρωτοετείς της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και της επικοινωνίας. Θα ήταν πιθανώς μια άσκηση ύφους προς αποφυγήν σε σεμινάριο λογοτεχνίας ή διαφήμισης. Αν, μάλιστα, αυτή η πρόταση συμπλήρωνε ως λόγος την εικόνα ενός καλοζωισμένου, τρυφηλού, εκπροσώπου των υπερασπιστών, θα ήταν σκαμπρόζικο θέμα σύγχρονης κομεντί ―¨Κατά φαντασίαν δικαιούχος”.

Για ποιά κατάκτηση, ποιό αίμα, ποιά ιδρωμένα μέτωπα μιλούν; Ποιά περιστατικά, ποιάς ιστορικής περιόδου γενικεύουν; Και για ποιά χώρα μιλάνε; Κανείς δε ρωτά. Κανείς δεν επιχειρεί δημόσια να ρωτήσει, να ελέγξει, να αρνηθεί, να αναστοχαστεί. Τόση σιωπή, συνένοχη, αφασική, ανόητη ή απλώς αμήχανη, κάνει εντύπωση. Αλλά το χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας και του μύθου μεγαλώνει.

Αναρωτιέμαι πως προσλαμβάνουν αυτό το χάσμα οι μετέφηβοι, οι νέοι πολίτες, αυτοί που δεν διδάχθηκαν ποτέ τέτοιες αιματοβαμμένες ιστορίες αγώνων στην νεότερη ελληνική ιστορία, που δεν άκουσαν ποτέ από τους δικούς τους τα βογγητά του πόνου και του κόπου για την κατάκτηση του επόμενου μοντέλου τηλεόρασης –η παλιά μπορεί να πάει στο εξοχικό-, που δεν προβληματίστηκαν ποτέ για το πως το αναφαίρετο δικαίωμά τους σε μια σύγχρονη παιχνιδομηχανή ή κινητό τηλέφωνο δεν δείχνει να χρειάζεται ούτε εργασία, ούτε αίμα, ούτε ιδρώτα!

Θα ενδιαφέρονταν ίσως να καταλάβουν ποιοί τους έλεγαν αρλούμπες και τους μεγάλωσαν μ’αυτές: οι αιμοσταγείς βιομήχανοι που έφαγαν το μεδούλι των γονιών τους ή οι υπάλληλοι του δημοσίου συστήματος των κεκτημένων δικαιωμάτων που έχουν ήδη προεξοφλήσει το μεδούλι των παιδιών τους!


Χρήστος Χέλμης