Περιβαλλοντική φροντίδα: περισσότερη γνώση, λιγότερη ιδεολογία

09/09/2009

Αδυνατώ να καταλάβω γιατί στην Ελλάδα καταναλώνουμε τηλεοπτικά και ασχολίαστα τις δραματικές εικόνες των επιπτώσεων του φαινομένου του θερμοκηπίου στην Αρκτική αντί να μελετάμε τη ισορροπημένη διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής μας. Τεμπελιά, άγνοια, ιδεολογική αυτοικανοποίηση;
Έτσι φαίνεται ότι κάναμε πάντα. Οι εικόνες των βουτηγμένων στο πετρέλαιο κορμοράνων στο εμπόλεμο Ιράκ ή οι βασανισμένες πάπιες στην Αλάσκα μετά το ναυάγιο του Exxon Valdez μας είναι οικείες αλλά αγνοούμε ότι μετά το διαβόητο αυτό ναυάγιο άλλαξε η αμερικάνικη νομοθεσία για τα μονοπύθμενα δεξαμενόπλοια και την απεριόριστη αντικειμενική ευθύνη του ρυπαίνοντος -ΟPA 90. Αγνοούμε ότι αυτή η αλλαγή άργησε να υιοθετηθεί στην Ευρώπη μια τουλάχιστον δεκαετία και στο μεταξύ επιβαρυνθήκαμε από τρεις τουλάχιστον ανάλογες καταστροφές. Το χειρότερο, αγνοούμε τον κίνδυνο για το περιβάλλον και τον τουρισμό μας από τα δεκάδες μικρά γκαζάδικα (μέχρι τους 2000 τόνους) που οργώνουν το Αιγαίο για να εφοδιάσουν με καύσιμα τα νησιά.
Το ίδιο απερίσκεπτα και αγραμμάτιστα αντιμετωπίζουμε το φυσικό περιβάλλον σε πολλές αγροτικές περιοχές στη βόρεια Ελλάδα. Kατασπατάληση των υδάτινων πόρων, αδιάκριτη χρήση εδαφοβελτιωτικών, εκατοντάδες κρατήρες-δανειοθάλαμοι από τις αλόγιστες απολήψεις αδρανών υλικών δεν ενοχλούν κανέναν παρότι μετατρέπονται σε σκουπιδότοπους που αναφλέγονται τα καλοκαίρια φορτίζοντας με διοξίνες την ατμόσφαιρα. Μόλις όμως εμφανιστεί, για παράδειγμα, μια πρότυπη βιομηχανία που μελέτησε την αποκατάσταση των δανειοθαλάμων με την εναπόθεση του χώματος που απομένει από την επεξεργασία του μεταλλεύματος που χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη, τότε μας πιάνει το ιερό μένος της προστασίας!
Οι παγετώνες της Γροιλανδίας μας βολεύουν. Είναι μακριά και δεν μας ζητάει κανείς να κάνουμε κάτι κουραστικό για να μη λιώσουν. Αντίθετα, στον τόπο μας κάθε δραστηριότητα με περιβαλλοντικές επιπτώσεις χρειάζεται την προσοχή μας. Χρειάζεται να σκύψουμε, να μάθουμε, να προβληματιστούμε, να ζυγίσουμε, να πάρουμε την ευθύνη των αποφάσεων μας. Όσο ζούσαμε με δανεικά δεν χρειαζόταν να χολοσκάμε με τέτοιες δύσκολες νοητικές ενασχολήσεις. Τώρα που θα μας τα κόψουν, τί θα κάνουμε;


Χρήστος Χέλμης