Αυτοί που δε φταίνε

“Όλα είναι κανονισμένα, τα 'χουν τακτοποιήσει οι μεγάλοι, η κρίση είναι ένα στημένο παιχνίδι για την ανακατανομή του πλούτου και θα το πληρώσουν πάλι αυτοί που δε φταίνε”. Κάπως έτσι εξηγείται από τους περισσότερους συντοπίτες μας το νεοελληνικό άγος της προπτωχευτικής περιόδου.
Για τους βλαμμένους, που πιστεύουν ότι το τσουνάμι της Ινδονησίας προκλήθηκε από υποθαλάσσια πυρηνική έκρηξη των Αμερικάνων με σκοπό την εξόντωση των οικονομιών του Ινδικού, δεν έχω, δυστυχώς, ούτε εξήγηση ούτε θεραπεία. Για τους υπόλοιπους όμως θα κάνω μερικές υπενθυμίσεις.




Αυτοί “που δε φταίνε” θεωρούσαν και θεωρούν ανθρώπινο δικαίωμα να πετάγονται μέχρι τη γωνία, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, για να προμηθευτούν, σε οποιαδήποτε τιμή, ό,τι θα μπορούσαν να παρασκευάσουν πιο φθηνά και πιο υγιεινά στο νοικοκυριό τους, να αναβαθμίζουν την τεχνολογία του κινητού τους μια φορά το χρόνο ακόμη κι αν δεν έχουν ούτε γούστο, ούτε όρεξη να τραβήξουν μια εικόνα της προκοπής ή να ορθογραφήσουν ένα μήνυμα στα ελληνικά, να επενδύουν τις οικονομίες ή το εφάπαξ τους σε τραπεζικά ή ασφαλιστικά προϊόντα και να προσδοκούν αποδόσεις μεγαλύτερες από το μέρισμα βιομηχανικής μετοχής, χωρίς να μετακινηθούν από τον καναπέ τους, να διαλέγουν και να χρηματίζουν το γιατρό τους και να διαμαρτύρονται ύστερα γι αυτό, να αντιπαθούν τη δουλειά που τους ταϊζει και να την αντιπαραβάλουν με τον “ελεύθερο” χρόνο που τελικά διαθέτουν στην τηλεόραση, να λιάζουν τη φωνακλάδικη βαρβαρότητά τους από το Λαγανά μέχρι το Μπαλί…

Αυτοί "που δε φταίνε" βρίσκουν τον εαυτό τους στη διαφήμιση ελληνικής εταιρίας κινητής τηλεφωνίας που διηγείται την επίσκεψη ελλήνων εκδρομέων σε μουσείο του εξωτερικού και πιάνει τον παλμό τους: φωνάζουν μιλώντας στο κινητό, λοιδορούν τα εκθέματα ως κατώτερα του δικού τους κορυφαίου πολιτισμού και περιγράφουν στους συνομιλητές τους πίσω στην πατρίδα το καταπληκτικό συνολάκι που βρήκαν σε τιμή ευκαιρίας ―είναι περήφανοι για το φτηνό roaming και την κτηνώδη προβολή της πληθωρικής τους άγνοιας.

Αυτοί που δε φταίνε στην πραγματικότητα, δεν έχουν ενηλικιωθεί ακόμα. Αλλά, ακόμη και ως ανήλικοι, στην πλειονότητά τους, έχουν ήδη εκχωρήσει τα ανθρώπινα δικαιώματά τους για να αποκτήσουν την επόμενη ψηφιακή κονσόλα. Και όταν βρεθούν στην κατάλληλη θέση, θα κερδοσκοπήσουν ανενδοίαστα για να εκδικηθούν εκείνους που στήνουν τα παγκόσμια παιχνίδια τους σε βάρος όσων πληρώνουν χωρίς να φταίνε. Πώς σας φαίνεται ο κύκλος της ανευθυνότητας;

Νομίζω ότι βρήκα τη συλλογική μας πάθηση. Κάταγμα μνήμης.


Χρήστος Χέλμης