Η ταχύτερη ίδρυση των εταιριών ως πανάκεια της επιχειρηματικότητας

Τρεις τουλάχιστον ελληνικές κυβερνήσεις την τελευταία δεκαετία εξάγγειλαν τη μείωση του χρόνου έναρξης-ίδρυσης εταιριών ως μέτρο ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας. Από μήνες σε εβδομάδες κι από εβδομάδες σε μέρες ―με το ρυθμό αυτό, σε λίγο, το να ιδρύσεις μια εταιρία θα γίνεται αυτόματα, όπως σε μια μορφή διαζυγίου!



Αυτή η in vitro αντιμετώπιση από την πλευρά της κυβέρνησης αλλά, όπως φοβάμαι, και από την πλευρά του ΣΕΒ και των εμπορικών και βιοτεχνικών επιμελητηρίων, αφήνει σοβαρά κενά στο ελληνικό επιχειρείν.
Αναρωτηθείτε, τί μας λείπει; Ο αριθμός μητρώου για να θεωρήσουμε φορολογικά στοιχεία ή το μελετημένο επιχειρηματικό σχέδιο; Η δημοσίευση στο ΦΕΚ για την εκπροσώπηση στις τράπεζες ή η στελέχωση από ικανούς επαγγελματίες; Η θεσμική αναγνώριση της μετοχικής σύμπραξης ή το ήθος της κοινής επιχειρηματικής δράσης;

Στη χώρα των ευρωπαϊκών ρεκόρ στους αριθμούς των ελεύθερων επαγγελματιών, των αυτοαπασχολούμενων, των δημοσίων υπαλλήλων, των αγροτών και των αδήλωτων, αυτό που μας λείπει είναι οι συνεργασίες, οι κοινές προσπάθειες, η κρίσιμη μάζα για μια επιτυχημένη επιχείρηση. Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι μικρές και έντονα συγκεντρωμένες γύρω από τον ιδρυτή και το άμεσο περιβάλλον του. Η στελέχωσή τους σκοντάφτει στους σεμνούς στόχους και τους αντίστοιχους προϋπολογισμούς που επιβάλει το ελάχιστο μέγεθος, η τοπικότητα και η έλλειψη παιδείας. Η ανάπτυξη με συνέργιες ή νέα εταιρικά σχήματα εμποδίζεται από την απουσία πνεύματος συνεργασίας. Η επιτυχία στηρίζεται λιγότερο στον οργανισμό της επιχείρησης και περισσότερο στο υπερτροφικό εγώ και το όραμα του ανθρώπου που τη διοικεί. Ακριβώς γι αυτό τέτοιου τύπου επιτυχίες ακτινοβολούν έντονα αλλά σύντομα. Ακριβώς γι αυτό αποβιομηχανιζόμαστε, δεν εξάγουμε, δεν τυποποιούμε, δεν αναπτύσσουμε βιομηχανία στην κλίμακα που μπορούμε και χρειαζόμαστε.

Δεν θα ήταν, επομένως, άσχημα αν ξεκινούσαμε από λίγο πιο πίσω, από τα σχολικά θρανία ―από εκεί που η νεωτερικότητα είναι ευχάριστο παιχνίδι και η μεθοδολογία της συνεργασίας το ουσιαστικότερο μάθημα για μια ενδιαφέρουσα ζωή.


Χρήστος Χέλμης