Δανεικά και Ιδανικά

“ _Παπαδόπουλε, εσύ;!”, “_Κύριε Γυμνασιάρχα!!!” Θυμάστε ίσως την τηλεοπτική διαφήμιση όπου ο γηραιός εκπαιδευτικός εντυπωσιάζεται από το εκλεκτά διακοσμημένο εμπορικό κατάστημα κάποιου που ως όνομα του θυμίζει έναν από τους ασθενέστερους μαθητές του στο σχολείο και απορεί πως ένας τέτοιος σκράπας κατάφερε τέτοια επιτυχία. Από την διήγηση του τηλεοπτικού φιλμ καταλαβαίνουμε ότι είναι πράγματι αυτός ο παληός, κακός μαθητής, που όμως –προσέξτε- με τη βοήθεια του δανείου της διαφημιζόμενης τράπεζας έγινε επιχειρηματίας.
Θα ήθελα να σφίξω το χέρι του δημιουργού αυτής της διαφήμισης γιατί έστω και άθελά του δημιούργησε ένα μνημείο της ελληνικής κακοδαιμονίας της πρώτης δεκαετίας του αιώνα. Χωρίς γενική παιδεία, χωρίς ειδική γνώση, χωρίς επιχειρηματικό σχέδιο (ποιά τράπεζα είχε στελέχη που ήξεραν να αξιολογήσουν ένα business plan πριν χορηγήσουν το ποικιλώνυμο επαγγελματικό δάνειο;), άλλο ένα επιχειρηματικό “πρότυπο” γεννήθηκε μπροστά στα μάτια μας! Είναι η περίοδος των εντυπωσιακών ρυθμών ανάπτυξης, της μείωσης της ανεργίας, της αύξησης του ΑΕΠ από 175 δις το 2004 σε 230 το 2008, της μείωσης της φορολογίας, της οργιαστικής ανάπτυξης της κινητής τηλεφωνίας, των τεράστιων κονδυλίων της κρατικής διαφήμισης, της ευδαιμονίας των λειτουργικά αναλφάβητων… Όλα ιδανικά και όλα δανεικά! Ποιός φταίει; Ο γυμνασιάρχης, η τράπεζα, το φθηνό ευρωπαϊκό χρήμα, η τηλεόραση, το δίκτυο franchising, η διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής ―στην πραγματικότητα, δε χρειάζεται να διαλέξουμε.
Αρκεί να μην αναγορεύουμε τους σκράπες σε πρότυπα.


Χρήστος Χέλμης