μικρά και ενδεικτικά, Vol2

”Δύο χρόνια παραπάνω στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης σημαίνουν μόλις το 0,7% του ελληνικού ελλείμματος ή αλλιώς 800 εκ. Ευρώ” Με αυτά τα ραδιοφωνικά λόγια ο εμβριθής εκπρόσωπος των εργαζομένων δίδαξε χιλιάδες έλληνες ότι τα λίγα δεν πειράζουν. Μια ποσοστιαία μονάδα θα μας σώσει από την καταστροφή; Ένα επιδοματάκι; Μια παραπανήσια αναπηρική σύνταξη;
Αυτή η σύγχρονη οικονομική σοφία των λίγων μου θύμισε την ηλιθιότητα των αντιδράσεων για τις μεγάλες τουριστικές μονάδες τη δεκαετία του ‘80. Στο Καμάρι του νησιού, οι κάτοικοι κοιτούσαν με μισό μάτι το μεγάλο αλλά κομψό αρχιτεκτόνημα του κλαμπ Μεντιτερανέ γιατί δεν άφηνε λεφτά στον τόπο και πείραζε την αισθητική τους. Στην άκρη του όμορφου, αμμουδερού κόλπου, πνιγμένο στα δένδρα, χαμηλότονο και πολιτισμένο, το ξενοδοχείο δεν ακουγόταν, δεν ενοχλούσε. Μόνο δουλειές έδινε και μάζευε συνάλλαγμα. Τριάντα χρόνια μετά, στη χώρα των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, το ελληνικό καμάρι έχει γεμίσει με εκατοντάδες ενοικιαζόμενα παραπήγματα, μίνι μάρκετς, άθλιες φωτεινές επιγραφές και θόρυβο. Η παραλία καταπατήθηκε από δημοτικό δρόμο για την διευκόλυνση των μετακινήσεων προς το τίποτε. Η μόνη ανάπαυλα στην ασχήμια της μικρής κλίμακας και της ατομικής αυθαιρεσίας είναι η κατάφυτη γωνιά του μεγάλου ξενοδοχείου. Ο καπιταλισμός νικήθηκε στην Κω. Καμαρώνετε τώρα, ω εσείς, εμβριθέστατοι και λαοφιλείς αστέρες;


Χρήστος Χέλμης