Σε λάθος δρόμο...

Τελικά είναι τέχνη να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Χρειάζεται ένα εξαιρετικό επίπεδο χοντροπετσιάς και θράσους για να το κάνεις. Με εκπλήσσει, πολλές φορές μου προκαλεί θαυμασμό, η ευκολία που το κάνουν αυτοί που μπορούν. Δεν ξέρω από που προέρχεται. Αν είναι έμφυτο, αν είναι επίκτητο, αν υπάρχουν ειδικές σχολές, κουλτούρες, υποκουλτούρες, που εκτρέφουν στρατιές ολόκληρες, τέτοιων «συναθρώπων» μας. Γεγονός είναι, ότι αυτή η νοοτροπία έχει διαποτίσει σημαντικό κομμάτι της Κοινωνίας. Με μπροστάρηδες, μέντορες και ηγέτες, ανθρώπους που ποτέ δεν αντιπροσώπευσαν, ούτε καν εκφράσανε ιδανικά στη ζωή τους και πιστούς ακόλουθους όποιον είναι αρκετά κακομαθημένος από το σπίτι του και τον κοινωνικό του περίγυρο για να αισθάνεται αδικημένος από την «...άπονη την Κοινωνία». Αυτό το... γκρουπούσκουλο (εξαιρετική έκφραση δανεισμένη από φίλο και συνεργάτη), ευαγγελίζεται τη Δημοκρατία ενώ την υποσκάπτει σε κάθε ευκαιρία, ζητάει την αλήθεια ενώ επιλέγει να ζει μέσα στο ψέμα, δέχεται οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία μόνο όταν απ’αυτήν βγαίνει πλειοψηφών, απαξιώνει θεσμούς όταν βολεύει, προπαγανδίζει με χυδαιότητα και με αξιωματικές αντιλήψεις που προκύπτουν από ένα ασαφές status quo, σπιλώνει υπολήψεις και κυρίως, έχει γνώμη επί παντός επιστητού. Μισεί το καινούργιο, απεχθάνεται το νέο και δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάτι θα γίνει χωρίς τη δική του γνώση και έγκριση. Όταν είναι σε μειοψηφία ασφυκτιά, όταν πρέπει να πείσει τον διπλανό του, χάνει τα λόγια του. Βασικά, θρασύδειλοι, κουτσαβάκηδες, ψευτόμαγκες και ραδιούργους πιστεύουν ότι η επιβολή της απόψεώς τους είναι ο μαναδικός τρόπος αποτελμάτωσης μίας κατάστασης.  Τιμητές των πάντων και κυρίως των....αυλικών τους.

Ωραία, λοιπόν. Τους «έλουσα», αν και θεωρώ ότι «απλά καταγράφω την πραγματικότητα». Τέτοιους ανθρώπους, είναι σίγουρο, έχουμε όλοι συναντήσει και συναναστραφεί. Σε ποιον μπορεί να αναφέρομαι; Έχει σημασία; Αμφισβητεί κανείς την ύπαρξή τους; Δε νομίζω.

Μέχρι εδώ το θέμα μας αφορά, αλλά δεν μας αγγίζει. Οπότε, κουνάμε στοϊκά το κεφάλι και συμφωνούμε.

Ας βάλουμε, λοιπόν άλλη μία, απολύτως υπαρκτή, παράμετρο: Πως θα σας φαινόταν, αν το προαναφερθέν γκρουπούσκουλο εκπαίδευε και κυρίως, ψυχ – αγωγούσε (η παύλα μόνο τυχαία δεν είναι) τα παιδιά σας, τα ανήψια σας ή τα παιδιά ενός φίλου ή γνωστού σας, αψηφώντας βασικούς κανόνες κοινωνικής συνοχής; Είτε ανήλικα, είτε ενήλικα. Παρόμοιες τακτικές χρησιμοποιούνται, απολύτως πετυχημένα, σε πολλές υπό-ανάπτυξη χώρες για... προσηλυτισμό. Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Δεν είναι οικονομικό. Είναι κοινωνικό.

Έτσι λοιπόν, η αμφισβήτηση θεσμών και αξιών, η άκρατη και χωρίς βάσεις αμφισβήτηση των πάντων, η άρνηση συνεργασίας είναι αυτή που δικαιολογεί τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Όταν κάποιοι  καταφέρνουν αντί να προάγουν αγάπη, να προάγουν αντιπαλότητα και μίσος. Όταν πορώνουν και αψηφούν ότι πρέπει να ψυχαγωγήσουν. Όταν διαβάλλουν και συκοφαντούν. Όταν, λοιπόν, η πρώτη επαφή του παιδιού με την Κοινωνία, ή μία μικρογραφία της, γίνεται υπό αυτές τις συνθήκες, ποια η προοπτική το παιδί να εξελιχθεί ομαλά; Και ποιο το μέλλον μας ως Κοινωνία;

Αυτά καλούνται να σκεφτούν και να απαντήσουν όλοι εκείνοι που βλέπουν Οργανισμούς κοινής αποδοχής (ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι), ως στίβο προσωπικής προβολής. Και όσο αυτό συνεχίζει, δυστυχώς κύριοι, τόσο η Κοινωνία όσο και ο ίδιος ο Οργανισμός δεν θα εκπληρώνει τους σκοπούς του. Τόσο θα ζούμε το αδιέξοδο που έχει προέρθει από αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία που καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό.

Θα πρότεινα όμως, προσοχή! Γιατί ότι σπέρνει ο καθένας μας....αυτό θα θερίσει... ή θα ΤΟΝ θερίσει.  

Απόστολος Λεμονίδης