Με την πέτρα στο χέρι

Παραμονή της 76^ης Διεθνούς  Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς, συνδικάτα και σωματεία, σύλλογοι, δημόσιο και ιδιώτες προετοιμάζονται για το ετήσιο «bras de faire» τους. Πολιτικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι, ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί μαϊντανοί ετοιμάζονται (ξύστρες, μολύβια, χαρτιά, γαργάρες, μαθήματα ορθοφωνίας και πολλές φορές δυσλεξίας) για να σχολιάσουν. Άλλοι για να δώσουν ένα ακόμα χτύπημα σε μία αμήχανη Κυβέρνηση κι άλλοι για να την κανακέψουν για την υπεύθυνη στάση της. Τα δελτία Τύπου της Ε.Α. είναι ήδη έτοιμα.

«Πάμε πόλεμο;»  Προσωπικά, έχω μία πιο ριζοσπαστική (έτσι όπως έχουν εξελιχτεί τα πράγματα) πρόταση: Να μην πάμε. Κι εξηγούμαι:

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των πολιτών που, δικαιολογημένα, διαμαρτύρονται και σε πολλές περιπτώσεις αντιστέκονται, για τη σημερινή κατάσταση, είναι ότι ο πολιτικός κόσμος έχει καπηλευτεί τη δημόσια περιουσία, δηλαδή τον κόπο του. «Να τα γυρίσουν πίσω ή τουλάχιστον να δούμε κάποιον να τιμωρείται γι' αυτά που έκλεψε».  Μ’ άλλα λόγια... ΟΝΕΙΡΟΦΑΝΤΑΣΙΕΣ! Καλώς ή κακώς (κακώς θεωρώ), αυτό ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΞΕΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟ. Μας τα πήρανε, αυτό ήταν. Όπως πολύ γραφικά θα το έλεγε ένας φίλος μου, «φάγαμε τόνγκα». Πιστεύει κανείς ότι στον καταθετικό  λογαριασμό του τάδε πρώην Υπουργού ή βουλευτή θα βρείτε τα.... απωλεσθέντα; Έστω κι αν ο λογαριασμός είναι στο εξωτερικό; ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΟΥΜΕ;

Και τώρα;  Τι θα έκανε ο καθένας από εμάς, προσωπικά,  αν του συνέβαινε αυτό; Πόσες φορές θα έβγαινε στους δρόμους, θα πήγαινε στους δικηγόρους, θα κατέθετε αγωγές; Πόσο καιρό θα κλαιγόμασταν, θα σπαταλούσαμε πριν συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να εργαστούμε πιο σκληρά, πιο αποδοτικά από ποτέ; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τα παρατήσουμε.  Όσο παραμένουμε σε αυτήν τη λογική, καθυστερούμε, κωλυσιεργούμε επικίνδυνα. Δε λέω ότι πρέπει να παραιτηθούμε των δικαιωμάτων μας είτε ως Κοινωνία, είτε ως άτομα. Χρειάζονται όμως θυσίες. Σε όλα τα επίπεδα. Το έκαναν οι προηγούμενες γενιές. Οι ίδιες που μας κακόμαθαν τόσο ώστε να μην καταλαβαίνουμε ποιο είναι το ίδιο μας το καλό.

Με μία, σχεδόν διεστραμμένη, σίγουρα ραγιάδικη, νοοτροπία,  μάθαμε να επιρρίπτουμε ευθύνες σε όποιον είναι σε αξίωμα. Αστυνομικοί, δημόσιο υπάλληλο, επιχειρηματία, πολιτικό. Φθονούμε όποιον βγάζει λεφτά, όποιον αμοίβεται, όποιον προσπαθεί και κυρίως καταφέρνει, να καλυτερεύσει τη ζωή του. Κι ευτυχώς βρήκαμε την ρίζα του κακού. Οι πολιτικοί. Αυτά τα...."μιάσματα" της Κοινωνίας που εμείς οι ίδιοι εκλέξαμε!!! Ξεχνάμε τις βασικές αρχές Δημοκρατίας ότι ο κάθε πολίτης μπορεί βάζει υποψηφιότητα και να κρίνεται. Εδώ ξεκινάνε τα οξύμωρα, τα παράδοξα! Τον ψηφίζουμε, αλλά μετά τον απαξιώνουμε. Φυσιολογικό, αφού  η πλειονότητα των Ελλήνων δεν ξέρει τι ψηφίζει! Ποιον ψηφίζει. Γιατί τον ψηφίζει. Λογικό είναι, λοιπόν, μετά τις εκλογές να ακούγεται ότι οι πολιτικοί τους κορόϊδεψαν. Παράλληλα, κανείς δεν αναγνωρίζει το αποτέλεσμα, ή θεωρεί ότι έχει προκύψει από πλάνη. Με αυτή την, εξαιρετική κατά τα άλλα, νοοτροπία, εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Δεν ακούμε ποτέ τον διπλανό μας, δεν συζητάμε, δεν ενημερωνόμαστε και φυσικά, δεν αποδεχόμαστε οτιδήποτε είναι διαφορετικό από εμάς. ΔΕΝ, ΔΕΝ, ΔΕΝ.... αυτό είμαστε.

Στο σημείο που θα στρέψουμε την άρνηση σε κατάφαση, ίσως να αποκτήσουμε παρόν και να αρχίσουμε να αποκτάμε μέλλον. 

Απόστολος Λεμονίδης